Δι’ απώλειαν Εθνικής κυριαρχίας

Ίμια, Πρέσπες, μη ανακήρυξη ΑΟΖ, σύνορα – σουρωτήρι για το άνετο μπόλιασμα με λαθρομετανάστες, που τόσο αρέσει στον κύριο Μητσοτάκη, τουρκο-λυβικό μνημόνιο και εσχάτως ξεπούλημα του Αιγαίου μας. Ατέλειωτες προδοσίες κυβέρνησης και δήθεν αντιπολίτευσης, αλλά και απίστευτος εμπαιγμός και υποκρισία. Ανερυθρίαστα εκστομίζουν λέξεις όπως: «κυριαρχικά δικαιώματα», «Εθνική κυριαρχία», ίσως γιατί γι αυτούς δεν έχουν κανένα νόημα, αλλά κυρίως γιατί έχουν “συνηθίσει” στην ατιμωρησία. Αυτή η ατιμωρησία είναι που έχει δομήσει αυτήν την δυστοπική κοινωνία της διαφθοράς και της ηθικής σήψης. Ας θυμίσουμε στον δεχόμενο καταιγισμό προπαγάνδας, Ελληνικό λαό την απόφαση κάποιου δικαστηρίου ακριβώς πριν από 104 χρόνια. Ας μεταφερθούμε νοερά στην περίοδο της χειρότερης καταστροφής τού σύγχρονου Ελληνισμού και ας δούμε την ιστορία από την αρχή:    

            Αύγουστος του 1922. Η διχόνοια και η για πολλοστή φορά, προδοσία των συμμάχων, προς εξυπηρέτηση των δικών τους γεωστρατηγικών συμφερόντων, οδηγούν τον στρατό μας σε άτακτη υποχώρηση, αν και δεν ηττήθηκε ποτέ και ενώ βρισκόταν προ των πυλών της Άγκυρας. Βιβλιοθήκες έχουν γραφεί για την επακολουθήσασα Μικρασιατική Καταστροφή και τις αιτίες της. Γι αυτό δεν θα αναφερθώ σε αυτήν, καθώς δεν νομίζω ότι έχω κάτι να προσθέσω πέραν από την κρυφή ελπίδα ότι αυτός ο ξεριζωμός τού Ελληνισμού από τις προαιώνιες εστίες του στην Ιωνία δεν ήταν οριστικός.    

            11 Σεπτεμβρίου 1922. Ξεσπά Κίνημα από τους Στυλιανό Γονατά, Φωκά και Νικόλαο Πλαστήρα που συγκροτούν την «Επαναστατική Επιτροπή» ως επικεφαλής του Ελληνικού Στρατού που “στριμώχνεται” στα νησιά του Βορείου Αιγαίου μετά την υποχώρηση. Στις 13 Σεπτεμβρίου αποβιβάζεται στο Λαύριο η επαναστατική επιτροπή και αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση του Κράτους.

            Νομίζω ότι σε αυτό το σημείο πρέπει να ανοίξω μια παρένθεση και να επισημάνω ότι: Στο σύγχρονο Ελληνικό Κράτος είχαμε αρκετές δικτατορίες και ακόμα περισσότερες απόπειρες επιβολής δικτατορίας. Κατά ένα “περίεργο” τρόπο, αν τη δικτατορία ή την απόπειρα την έκαναν κάποιοι φιλελεύθεροι Αξιωματικοί, οι “δημοκράτες” την βαφτίζουν «κίνημα» ή «επανάσταση». Π.χ. ο “μεγάλος δημοκράτης” Ελευθέριος Βενιζέλος έκανε τουλάχιστον τέσσερα «κινήματα», κάποια με τραγικές συνέπειες. Κανένα όμως απ’ αυτά δεν ονομάζεται δικτατορία. Μας “έμαθαν” ότι «δικτατορίες» και «χούντες» κάνουν μόνον οι πατριώτες αξιωματικοί που δεν ελέγχονται από τους πολιτικούς. Βέβαια για το ποιος είναι «δημοκράτης» είναι άλλο θέμα. Ας θυμηθούμε τι έκανε ο “δημοκράτης” και βενιζελικός Νικόλαος Πλαστήρας όταν βρισκόταν αυτοεξόριστος στη Νίκαια της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής: Στις 16 Ιουλίου 1941, γράφει επιστολή προς τον Έλληνα πρέσβη στη Γαλλία του Βισύ (το δορυφορικό, φιλοναζιστικό καθεστώς της Γαλλίας), στην οποία επικρίνει σκληρά την είσοδο της Ελλάδος στον πόλεμο κατά της Ιταλίας και υποστηρίζει ότι η χώρα έπρεπε να είχε επιδιώξει γερμανική μεσολάβηση ή ανακωχή. Αυτά για να διαπιστώσουμε ότι ανέκαθεν οι δήθεν δημοκράτες όταν ξεμένουν από επιχειρήματα και αλήθειες “κολλούν ετικέτες” αφ’ ενός του τύπου «ναζί», «καταδικασμένος για εγκληματική οργάνωση» κλπ σε χαρισματικούς Ηγέτες, αφ’ ετέρου «δημοκρατικό τόξο» σε κόμματα που είτε ευαγγελίζονται τη δικτατορία του προλεταριάτου, είτε ως πραγματικές εγκληματικές οργανώσεις καταληστεύουν τον Ελληνικό λαό. Αρκετά ασχοληθήκαμε με συκοφάντες, κλείνουμε την παρένθεση και επανερχόμαστε στην ιστορία μας:    

            Βράδυ της 14ης Σεπτεμβρίου 1922. Η Επανάσταση (των Γονατά – Πλαστήρα) μόλις έχει επικρατήσει και πρώτη της ενέργεια είναι η σύλληψη επτά αντιβενιζελικών πολιτικών και τριών ανώτατων Αξιωματικών. Αρχική πρόθεση να οδηγηθούν την επομένη στο θωρηκτό Λήμνος, να δικασθούν με συνοπτικές διαδικασίες και να τουφεκισθούν πάνω στο κατάστρωμα. Επεμβαίνουν οι πρέσβεις Βρετανίας και Γαλλίας και ζητούν να δικασθούν από νόμιμα δικαστήρια.

            13 Οκτωβρίου 1922. Εκδίδεται το διάταγμα περί συστάσεως και λειτουργίας εκτάκτου στρατοδικείου «προς εκδίκασιν των κατά των υπαιτίων της εθνικής καταστροφής κατηγοριών». Ο διορισμός των μελών του στρατοδικείου ανατίθεται νόμιμα στον Υπουργό Στρατιωτικών Αναστάσιο Χαραλάμπη, ο οποίος και υποβάλει δύο πίνακες συνθέσεως του στρατοδικείου προτείνοντας είτε τον Γεώργιο Πολυμενάκο είτε τον Νικόλαο Βλαχόπουλο για Πρόεδρο και μέλη που θα προσέδιδαν αμεροληψία στη διαδικασία. Αλλά τότε συμβαίνει ότι και πρόσφατα με το Α1 τμήμα του Αρείου Πάγου στις εκλογές του 2023, που αλλάζοντας  αντισυνταγματικά τη σύνθεσή του, απέκλεισαν τελείως παράνομα το κόμμα «ΕΛΛΗΝΕΣ» από τις εκλογές. Έτσι, και το 1922 η επαναστατική επιτροπή, αγνοώντας τον Χαραλάμπη, απλώς του γνωστοποίησε την απόφασή της για διορισμό των Υποστράτηγων Θεόδωρο Πάγκαλο και Αλέξανδρο Οθωναίο ως Προέδρων της Ανακριτικής Επιτροπής και του Στρατοδικείου αντιστοίχως, προκαλώντας βέβαια την αντίδρασή του Χαραλάμπη.

            24 Οκτωβρίου 1922. Η Ανακριτική Επιτροπή παραπέμπει σε δίκη (έμεινε στην ιστορία ως η δίκη των έξι) με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, τούς:

            Δημήτριο Γούναρη, αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος και πρωθυπουργός την περίοδο 1921–1922

            Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, υπουργός οικονομικών στις κυβερνήσεις Γούναρη και πρωθυπουργός το 1922

            Νικόλαο Στράτο, πρωθυπουργός το 1922 (για μερικές ημέρες μόνον) και υπουργός Εσωτερικών το 1922

            Γεώργιο Μπαλτατζή, υπουργός εξωτερικών στις κυβερνήσεις Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη

            Νικόλαο Θεοτόκη, υπουργός στρατιωτικών στις κυβερνήσεις Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη

            Γεώργιο Χατζανέστη, Διοικητής της στρατιάς της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης

            Μιχαήλ Γούδα, υποναύαρχος ε.α. και υπουργός στις κυβερνήσεις Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη

            Ξενοφών Στρατηγό, υποστράτηγος ε.α. και υπουργός στις κυβερνήσεις Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη.

            Η «εσχάτη προδοσία» όμως πρέπει να τεκμηριωθεί. Το ότι: «Εψηφίσθησαν υπό της Εθνοσυνελεύσεως νόμοι διασπαθίσεως του δημοσίου χρήματος, καίτοι ο στρατός υφίστατο στερήσεις» και ότι: «Ενηργήθη το δημοψήφισμα και επανήλθεν ο Βασιλεύς, ενώ ήτο το τοιούτον πράξις εχθρική προς τας Δυνάμεις της Συνεννοήσεως», όπως αυτολεξεί αναγράφονται στο κατηγορητήριο, δεν στοιχειοθετούν το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας. Αλλά την λύση την δίνει ο νεαρός τότε δικηγόρος, πολιτικός σύμβουλος της Επανάστασης και μετέπειτα «Γέρος της Δημοκρατίας», Γεώργιος Παπανδρέου: “Φρόντισε”να προστεθεί στο κατηγορητήριο και: «η απώλεια Εθνικής κυριαρχίας στην Ιωνία», καθώς από τον Μάιο του 1919 έως τον Αύγουστο του 1922, η ζώνη της Σμύρνης βρισκόταν υπό ελληνική στρατιωτική και πολιτική διοίκηση. Ο στόχος της επαναστατικής Επιτροπής επετεύχθη. Η απώλεια Εθνικής κυριαρχίας είναι εσχάτη προδοσία και το 1922 τιμωρείται με θάνατο

            Μέσα στο κατηγορητήριο υπήρχε ξεχωριστό κεφάλαιο που απέρριπτε την ένσταση των κατηγορουμένων για δίκη από το ειδικό δικαστήριο της Βουλής. Λογικό, αφού οι κατηγορούμενοι ήταν πολιτικοί αντίπαλοι τού τότε βενιζελικού καθεστώτος και δεν ήταν «δικά μας παιδιά», όπως είναι σήμερα οι Βορίδης, Γεωργιάδης, Κώστας Αχ. Καραμανλής και λοιποί που τους δίνει “συγχωροχάρτια” η Βουλή. Αλλά και τότε οι άνθρωποι του καθεστώτος έμειναν στο απυρόβλητο, παρ’ όλο που η ευθύνη τους για την Μικρασιατική τραγωδία ήταν ίσως μεγαλύτερη απ’ αυτών που καταδικάστηκαν. Όπως ο Αριστείδης Στεργιάδης που υπήρξε προσωπικός φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου και διορισμένος από τον ίδιο Ύπατος Αρμοστής Σμύρνης, όπου και παρέμεινε καθ’ όλη την περίοδο 1919-1922. Με την κακοδιοίκησή του “κατάφερε” να έρθει σε ρήξη με τους Έλληνες της Μικράς Ασίας. Αλλά το χειρότερο ήταν η διαφυγή του στη Γαλλία την ώρα που η Σμύρνη καιγόταν και οι Έλληνες σφαγιάζονταν από τους τούρκους. Επικαλέσθηκε  και αυτός το «δικαίωμα της σιωπής» για τα γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής αν και ήταν από τους πρωταγωνιστές. Χαρακτηρίστηκε δίκαια ως εθνικός προδότης, αλλά ουδέποτε τιμωρήθηκε, εν αντιθέσει με τους κατηγορούμενους της δίκης των έξι.

            Αλλά παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας έκανε την ίδια περίοδο και ο ίδιος ο Βενιζέλος, με την συνθήκη των Μουδανιών (25 Σεπτεμβρίου 1922). Μια κατάπτυστη συνθήκη, με την οποία οι σύμμαχοι (ΑΝΤΑΝΤ) υποχρέωσαν τον υποτακτικό Βενιζέλο να παραχωρήσει στην Τουρκία την Ανατολική Θράκη και να αποσυρθεί ο Ελληνικός Στρατός. Δεν θα μάθουμε ποτέ τι πιέσεις άσκησαν οι σύμμαχοι στον Βενιζέλο, για να υπογράψει μια τέτοια ατιμωτική συνθήκη, αν και:

            1. Είχε αντίθετες εντολές από την Ελληνική κυβέρνηση.

2. Ο Κεμάλ δεν διέθετε πολεμικό ναυτικό (ούτε βάρκα).

3. Το ελληνικό Δ΄ Σώμα στρατού που είχε υποχωρήσει συντεταγμένα και μη έχοντας εμπλακεί στις κυρίως μάχες του Αυγούστου 1922 διατηρούσε ακέραιες τις δυνάμεις του και τον έλεγχο της Ανατολικής Θράκης.

Έτσι σύμμαχοι και εντολοδόχος Βενιζέλος “κατάφεραν” την αναγκαστική προσφυγοποίηση περίπου 250.000 Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης. Αλλά το χειρότερο ήταν ότι έτσι εξασφάλισαν οι τούρκοι την κατοχή της Κωνσταντινούπολης, που τότε διέθετε μια πολυπληθή ακμάζουσα ελληνική κοινότητα. Είναι σίγουρο ότι η Πόλη, απομονωμένη, χωρίς ενδοχώρα, αργά ή γρήγορα θα έπεφτε σαν ώριμο φρούτο στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδος.

            31 Οκτωβρίου 1922. Στο κτήριο της Παλαιάς Βουλής συνέρχεται το έκτακτο στρατοδικείο. Πολλά συνέβησαν σε αυτή τη δίκη, που δεν τιμούν τον Θεσμό της Δικαιοσύνης και ακόμα περισσότερα έχουν γραφτεί, αλλά είναι αδύνατον να αναφερθούν στα περιορισμένα πλαίσια αυτού του άρθρου. Ίσως αξίζει ενδεικτικά να αναφέρω ότι δεν επετράπη στους κατηγορούμενους να χρησιμοποιήσουν δημόσια έγγραφα, τα οποία ήταν πολύτιμα σε παρόμοια δίκη, όταν αντιμετώπιζαν κατηγορίες για πράξεις δύο ετών.

15 Νοεμβρίου 1922. 7:15 π.μ. Ο Στρατηγός Αλέξανδρος Οθωναίος διαβάζει την τελική ετυμηγορία του δικαστηρίου. Χατζανέστης, Γούναρης, Στράτος, Πρωτοπαπαδάκης, Μπαλτατζής και Θεοτόκης εις θάνατον. Οι δε Γούδας και Στρατηγός εις την ποινή των ισοβίων δεσμών. Διατάσσει επιπλέον τὴν στρατιωτική καθαίρεση του Χατζανέστη. Επιβάλει δε και υπέρογκες χρηματικές ποινές.

Τα γεγονότα τρέχουν πλέον καταιγιστικά, καθώς Βρετανία και μετριοπαθείς κύκλοι πιέζουν να μην εκτελεστεί η απόφαση. Ο Ιωάννης Μεταξάς με γραπτή επιστολή ζητά να δοθεί το δικαίωμα της έφεσης. Η επαναστατική επιτροπή την απορρίπτει. 9:00 π.μ. στις φυλακές Αβέρωφ ανακοινώνεται η απόφαση του δικαστηρίου στους κατηγορουμένους. Στις 10:30 οδηγούνται στου Γουδή για να εκτελεστούν. Πριν την εκτέλεση γίνεται η καθαίρεση του Χατζανέστη. Κανένας δεν θέλησε να του δέσουν τα μάτια. 11:27 εκτελούνται οι καταδικασθέντες Τα πτώματά τους μεταφέρονται υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών για να ενταφιαστούν με συνοπτικές διαδικασίες.

            Αυτή ήταν η κατάληξη της δίκης των έξι, η οποία έχει αρκετά κοινά σημεία με μια άλλη «πολύκροτη» πρόσφατη δίκη στο Εφετείο, της οποίας την άδικη απόφαση επικαλούνται συνεχώς οι αργυρώνητοι δημοσιογράφοι. Και οι δύο δίκες ήταν καθαρά πολιτικές και απετέλεσαν μαύρες σελίδες για την Ελληνική Δικαιοσύνη. Και στις δύο είχαμε συγκεντρώσεις όχλου για τον επηρεασμό των δικαστών, καθώς στην δίκη των έξι έγινε ογκώδης διαδήλωση 100.000 πολιτών, τεράστια για την εποχή που οι γυναίκες δεν συμμετείχαν και η Αθήνα είχε λιγότερους από 300.000 κατοίκους. Και το κυριότερο και στις δύο δίκες η απόφασή ήταν προειλημμένη. Η μοναδική ίσως διαφορά ήταν ότι η πρώτη κράτησε μερικές ημέρες ενώ η δεύτερη ξεκίνησε από τον Μάρτιο του 2015 και ακόμα δεν έχει τελεσιδικήσει, παρ’ όλα τα υποβολιμαία λεγόμενα από τους έμμισθους τηλεδικαστές.     

Σήμερα, επέτειο της εκτέλεσης των έξι, ας ταξιδέψουμε νοερά εκεί στα όρια Χολαργού – Παπάγου, στον Ιερό Ναό Υψώσεως Τιμίου Σταυρού, όπου βρίσκεται το «παρεκκλήσι των έξι» αφιερωμένο στη μνήμη των εκτελεσθέντων. Ας αναλογιστούμε τι συμβαίνει στην πολιτική σκηνή του τόπου μας. Έχουμε την χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, βουτηγμένη στα σκάνδαλα και στη διαφθορά και όμως εξακολουθεί να είναι γαντζωμένη στην εξουσία. Λογικό αφού και όλη η ποικιλόχρωμη αντιπολίτευση βρίσκεται ακριβώς στην ίδια άθλια κατάσταση. Δικαίως κατηγορούν την κυβέρνηση για το έγκλημα των Τεμπών. Αλλά ποιοι φωνάζουν; Ο Τσίπρας; των πλημμυρών στην Μάνδρα Αττικής και της εκατόμβης στο Μάτι. Ή το ΠΑΣΟΚ; του πολύνεκρου ναυαγίου του «Εξπρές Σάμινα». Ορθώς οι Έλληνες αγανακτούν που σε συνέχεια των τεμενάδων του Γεραπετρίτη στον σουλτάνο, και του τουρκο-λυβικού μνημονίου είχαμε τα πρόσφατα εθνικά εγκλήματα για το καλώδιο με το «Abeille Marengo» και την πόντιση οπτικής ίνας από τη γερμανική εταιρεία FUGRO, στην περιοχή της Κάσου, που πήρε άδεια από την Τουρκία. Η κυβέρνηση κρυπτόμενη πίσω από λογοπαίγνια, και Γάλλους προβαίνει σε παραχώρηση Εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο. Αυτό αποτελεί εσχάτη προδοσία. Αλλά ποιος θα τη σύρει στα δικαστήρια; Το ΠΑΣΟΚ των Ιμίων; Ο Τσίπρας των Πρεσπών; Ή μήπως το αριστερό δεκανίκι της κυβέρνησης που διαχρονικά παραμένει εθνοπροδοτικό; Ούτε φυσικά τα δεξιά δεκανίκια της κυβέρνησης που είτε προέρχονται από τα σπλάχνα της Ν.Δ, είτε ασχολούνται με εμπόριο κηραλοιφών και έχουν ψηφίσει όλα τα μνημόνια.

Δεν περιμένουμε τίποτα από όλον αυτό τον εσμό των πολιτικάντηδων που βρίσκονται στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση. Στηρίζουμε με όλες  μας τις δυνάμεις το κόμμα «Συμμαχία Ελλήνων» στον όμορφο αγώνα που δίνει για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ξέρουμε ότι στην επόμενη βουλή μια πολυπληθής ομάδα Βουλευτών του κόμματος «Συμμαχία Ελλήνων» θα δώσει τον αγώνα τον καλό υπερ πίστεως και πατρίδος. Ξέρουμε ότι η σημερινή απώλεια Εθνικής κυριαρχίας και η καταρράκωση των Ελλήνων δεν θα μείνουν ατιμώρητα!

Ρίκα Θωμάκου (Φλόγα του Ταινάρου)

Συγγραφέας

Μέλος του κόμματος «Συμμαχία Ελλήνων».