Η πολεμική αρετή των Ελλήνων

Σήμερα είναι διπλή μεγάλη γιορτή. Γιορτάζουμε τα Εισόδια της γλυκιάς Παναγίας μας.Της Θεοτόκου, που είναι η προστάτης, η αρωγός, η παρηγορήτριά μας και ταυτόχρονα η Υπέρμαχος Στρατηγός που έχει οδηγήσει και σίγουρα θα οδηγήσει ξανά τον Στρατό μας σε νίκες.

            Γιορτάζουμε βεβαίως και την ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων, ή όπως παλαιότερα εορταζόταν ως «Ημέρα της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων», την 29η Αυγούστου. Οι πολιτικάντηδες προσπαθούν να διαγράψουν από την Εθνική Μνήμη την οριστική νίκη του Εθνικού Στρατού το 1949, που διατήρησε την αγαπημένη μας Πατρίδα ακέραιη και την απάλλαξε από τα νύχια του μεγαλύτερου σφαγέα όλων των εποχών, του Στάλιν.  

            Σήμερα λοιπόν ας ξεφύγουμε από την καθημερινή μιζέρια, από την ανέχεια, από την σήψη και διαφθορά κυβέρνησης και δήθεν αντιπολίτευσης, που μας πνίγουν. Ας ζήσουμε τη μεγάλη Επέτειο! Την οποία επιμένω να αποκαλώ: «Ημέρα της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων». Οι ανθέλληνες, λογικά άλλαξαν τον τίτλο, αφού και μόνο η λέξη «Αρετή» στους απατεώνες και ψεύτες που μας κυβερνούν, προκαλεί αλλεργικό σοκ. «Αρετή» καλείται το σύνολον των σωματικών, πνευματικών και ψυχικών προσόντων που εκφραζόμενα ομού αποβλέπουν και συντείνουν προς το καλόν και το αγαθόν. Η πολεμική Αρετή καλλιεργείται στο άτομο και τον λαό ως ιδέα για την προάσπιση της ατομικής, κοινωνικής, πολιτικής ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Η επιβίωση του Έθνους των Ελλήνων επί χιλιετίες οφείλεται στην καλλιεργηθείσα Εθνική Πολεμική Αρετή, που επέζησε μέχρι των ημερών μας.

            Οι Έλληνες ουδέποτε υπήρξαν φιλοπόλεμοι. Απεναντίας υπήρξαν πάντα φιλειρηνικοί και η πρώτη στην ιστορία καταδίκη του πολέμου, απαντάται σε ένα από τα αρχαιότερα κείμενα της Ελληνικής γραμματείας, στην Ιλιάδα του Ομήρου: «ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιός ἐστιν ἐκεῖνος
ὃς πολέμου ἔραται»  (Ραψωδία Ι, 63-64) «χωρίς γενιά, ακοινώνητος, χωρίς πατρικό σπίτι να ‘ναι αυτός π’ αγαπά τον πόλεμο». Πάντοτε οι Έλληνες προτιμούσαν την ειρήνη από τον πόλεμο. Όμως όταν ετίθετο το δίλημμα «ειρήνη εν δουλεία» ή «πόλεμος για την ελευθερία»; προτιμούσαν τον πόλεμο, γιατί πίστευαν πως η Ελευθερία είναι αγαθό υπέρτερο της ειρήνης.

            Η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδος έχει ως μοιραίο επακόλουθο να αντιμετωπίζει διαρκώς κινδύνους πολέμου και να αποδύεται συνεχώς σε αγώνες για την προάσπιση της Ελευθερίας και Ανεξαρτησίας της, χωρίς να φείδεται κόπων και θυσιών. Η διατήρηση της ύπαρξής της κατά την διαδρομή της ιστορίας μέχρι σήμερα οφείλεται στην πολεμική αρετή των Ελλήνων, που είχε πάντα πνευματικό και ηθικό περιεχόμενο και δεν ήταν μία απλή έκφραση πολεμικότητας με σκοπό την αρπαγή ξένων εδαφών ή αγαθών, όπως γινόταν από άλλους λαούς.

            Οι έννοιες Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια ήσαν αυτές που έδιναν το πνευματικό και ηθικό περιεχόμενο στην πολεμική αρετή των Ελλήνων. Υπέρ βωμών και εστιών εμάχοντο ανέκαθεν οι Έλληνες. Οι βωμοί (Θρησκεία) και οι εστίες (πατρίδα και οικογένεια) ήσαν τα ιερά που υπερασπίζονταν.

            Χωρίς να είμαι ιστορικός, αισθάνομαι την ανάγκη να  επιχειρήσω μια επιγραμματική ιστορική αναδρομή των Ενόπλων Δυνάμεων του Ελληνικού Έθνους από το λυκαυγές της ιστορίας μέχρι σήμερα, για να ανυψώσω το φρόνημα τού λαού μας, αλλά και για να τιμήσω τη μνήμη των εκατομμυρίων ηρώων που θυσιάσθηκαν για την Ελευθερία και τα υψηλά Ιδανικά του Έθνους.

            Από τους προϊστορικούς χρόνους, οι συνεχείς αγώνες των Ελλήνων εναντίον επιδρομέων, τους ανάγκασαν να συγκροτήσουν μεγάλα στρατιωτικά σώματα. Η γλαφυρή ομηρική περιγραφή του Τρωικού πολέμου, οι εντυπωσιακές κυκλώπειες οχυρώσεις, που διασώζονται μέχρι σήμερα, οι πολλές σχετικές παραστάσεις, οι οποίες βρέθηκαν σε αγγεία, τοιχογραφίες, καθώς και η καταγραφή οπλισμού και στρατευμάτων που αναγράφονται σε επιγραφές με Γραμμική Β’ καταμαρτυρούν τη δημιουργία και συντήρηση πολυάριθμου αξιόμαχου στρατού με βαρύ πεζικό, πολεμικά άρματα κλπ για μεγάλο χρονικό διάστημα, κατά τη Μυκηναϊκή περίοδο.

            Κατά τους ιστορικούς (8ος π.Χ. αιώνας) και τους μετέπειτα Κλασσικούς χρόνους, οι πόλεις – κράτη του Ελληνικού χώρου, έχουν συνειδητοποιήσει την ανάγκη  δημιουργίας στρατών και μάλιστα καλά εκπαιδευμένων. Κοινό χαρακτηριστικό ήταν, ότι το στράτευμα είχε ως ραχοκοκαλιά την οπλιτική φάλαγγα που αποτελείτο από ελεύθερους πολίτες – πολεμιστές, ενώ συμπεριλάμβαναν ιππείς, ψιλούς κλπ. 

            Οι ευρωπαϊκές γλώσσες διαθέτουν πληθώρα αμετάφραστων Ελληνικών λέξεων, απόδειξη της προσφοράς των αρχαίων Ελλήνων στην διαμόρφωση του σύγχρονου πολιτισμού. Ανάμεσα σε αυτές τις λέξεις βρίσκεται και ο όρος «Φάλαγγα». Η οπλιτική φάλαγγα κατά την αρχαιότητα, σηματοδότησε μια καθοριστική μεταβολή στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία και στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου. Ήταν αυτή που κυριάρχησε στην Ελληνική πολεμική τακτική για πέντε περίπου αιώνες. Χάρη σε αυτήν, οι Έλληνες κατόρθωσαν να υπερασπιστούν την ελευθερία τους έναντι των Περσών στον Μαραθώνα, στις Θερμοπύλες και στις Πλαταιές και να δημιουργήσουν μια νέα αντίληψη για τη συμμετοχή τού μέσου ανθρώπου στην διοίκηση της πολιτείας.

Δεν πρέπει βέβαια να παραλείπουμε και την λέξη «οπλίτης» από την λέξη «όπλον» που ήταν η ασπίδα. Η ασπίδα αποκαλείτο «αργολική ασπίδα», καθώς εφευρέτης της θεωρείται ο Ηρακλειδής βασιλιάς του Άργους, Φείδων. Μάλιστα χάρις σε αυτήν την ασπίδα και την οπλιτική φάλαγγα το Άργος, στις αρχές του 7ου π.Χ. αιώνα έγινε κυρίαρχη δύναμη στην Ελλάδα, νικώντας ακόμα και τους Λακεδαιμονίους σε μάχη εκ παρατάξεως. Οι Λακεδαιμόνιοι βέβαια αμέσως υιοθέτησαν την φάλαγγα και την ασπίδα και αν και μαθητές ξεπέρασαν κατά πολύ τους δασκάλους τους. Η ασπίδα δεν είναι μόνο αμυντικό όπλο αλλά και επιθετικό, καθώς με αυτήν ωθούσαν τον αντίπαλο, με την βοήθεια πάντα των συμπολεμιστών τους. Ο «ωθισμός», ήταν ο βασικός τρόπος με τον οποίο μια φάλαγγα οπλιτών αντιμετώπιζε μια άλλη, ή τον εχθρό. Η ασπίδα δεν προστάτευε μόνο τον ίδιο αλλά και τον συστρατιώτη διπλανό του. Ήταν ο συνδετικός κρίκος που ένωνε όλη την φάλαγγα σε ένα σώμα, παντοδύναμο, καθώς κάθε οπλίτης της πρώτης σειράς υποστηριζόταν από άλλους πέντε ή επτά οπλίτες των από πίσω του γραμμών. Ο ωθισμός απαιτούσε μεγάλη δύναμη σε κάθε μέλος του σώματος. ώστε να στέκεται σταθερός ο οπλίτης και να “ωθεί”, αλλά ταυτόχρονα να χειρίζεται και το δόρυ ή το ξίφος και να αποκρούει τα αντίπαλα πλήγματα. Ακόμα απαιτούσε πάνω απ’ όλα πειθαρχία. ώστε κανένας να μην αποσπάται για κάποιο λόγο (φόβο, κίνδυνο, ευκαιρίες για διάκριση ατομική, παρόρμηση) από την κοινή προσπάθεια και να         δημιουργηθεί κάποιο αδύνατο σημείο στην παράταξη που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ρήγμα. Πραγματικά, από ένα λάθος ενός και μόνο οπλίτη μπορούσε να χαθεί η μάχη. Γι’ αυτό η μάχη αυτού του είδους ταίριαζε μόνο σε ελεύθερους άνδρες, αφού αυτοί μόνο είχαν τη συνείδηση και τα ηθικά χαρίσματα που απαιτούντο. Ακόμα απαιτείτο καλός συντονισμός των μαχητών ώστε οι προσπάθειες τους να φέρουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, επομένως η διατήρηση του ρυθμού, του ομαδικού πνεύματος, αλλά και η καλή εκπαίδευση, ήταν παράγοντες ουσιώδεις. Αυτοί ήταν και οι λόγοι που οι Σπαρτιάτες, επιμένοντας ιδιαίτερα σε αυτά τα τρία σημεία με την αγωγή που έδιναν, θεωρούντο ανίκητοι.  

Όλες οι Ελληνικές πόλεις στήριζαν τη στρατιωτική τους δύναμη στο ήθος και σθένος των ελεύθερων πολιτών-στρατιωτών, στην άρτια εκπαίδευση τους, καθώς και στους χαρισματικούς ηγέτες. Θα μπορούσαμε απλοϊκά να πούμε ότι στηριζόντουσαν στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα. Οι προγονοί μας λοιπόν είχαν συνειδητοποιήσει ότι για να καταφέρουν να φτιάχνουν Παρθενώνες, έπρεπε πρώτα να είναι ικανοί να δοξασθούν σε Μαραθώνες και Θερμοπύλες.

            Το πνεύμα της κλασικής Αρχαιότητος, φαίνεται στην αρχή του όρκου που έδωσαν οι Έλληνες στις Πλαταιές, λίγο πριν από την νικηφόρα μάχη, η οποία απάλλαξε την Ευρώπη από την βάρβαρη Ασία για πολλούς αιώνες: «Οὐ ποιήσομαι περὶ πλείονος τὸ ζῆν τῆς ἐλευθερίας…». Η περιβόητη διαχρονική φράση όλων των πραγματικά ελεύθερων ανθρώπων.

            Παράλληλα με την οπλιτική φάλαγγα οι Έλληνες είχαν κυριαρχήσει σε όλη τη Μεσόγειο με τη μοναδική ναυτοσύνη τους. Το υπερόπλο της εποχής, που λεγόταν «τριήρης», δέσποζε όχι μόνο στο Αιγαίο (Που ήταν, είναι και θα παραμείνει Ελληνική λίμνη, παρά τα όσα διαβουλεύονται οι προαιώνιοι εχθροί  του Γένους με τους κάθε λογής Γεραπετρίτηδες) αλλά και σε όλη τη Μεσόγειο και τον Εύξεινο πόντο. Ο Σωκράτης έλεγε ότι εμείς οι Έλληνες μοιάζουμε σαν βάτραχοι που καθόμαστε γύρω από τη λίμνη της Μεσογείου. Και ήταν μία επιτυχημένη και αληθής παρομοίωση αφού οι εκατοντάδες Ελληνικές αποικίες – πόλεις εκτείνονταν από τις Ηράκλειες Στήλες (Γιβραλτάρ) με την πόλη ″Μαινάκη″, μέχρι πέρα από τις ακτές της Αττάλειας, με την πόλη ″Μερσίνη″. Οι τριήρεις ήταν ο φύλακας – άγγελος για όλον αυτόν τον Ελληνισμό. Όπου και όποτε οι βάρβαροι της ενδοχώρας απειλούσαν κάποια αποικία, έσπευδαν οι τριήρεις και με τα αγήματα των ναυτεπιβατών, “ξεκαθάριζαν την κατάσταση”. Δηλαδή ότι ακριβώς δεν έκανε ο ψευτοεθνάρχης στην Κύπρο το 1974.  

            Στις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα, οι Έλληνες εξελίσσουν την φάλαγγα. Η Θηβαϊκή λοξή φάλαγγα (ο πρώτος, χρονικά, ιερός λόχος) κυριαρχεί στα πεδία των μαχών. Απ’ αυτήν ο Φίλιππος εμπνέεται τη Μακεδονική φάλαγγα. Οι ‘’Εταίροι’’ (ιππείς) και οι ‘’Πεζέταιροι’’ (βαρύ πεζικό), με τρεις μόνο μάχες διαλύουν την αχανή Περσική αυτοκρατορία. Οι Μακεδόνες επικεφαλής των λοιπών Ελλήνων, υπό την ηγεσία του Μέγιστου Άνδρα όλων των εποχών διέλυσαν μίαν αυτοκρατορία δούλων. Πίσω από τις Μακεδονικές φάλαγγες βάδιζε ο Ελληνικός Πολιτισμός, με την θεία Ελληνική γλώσσα να παραμένει πάντοτε ο κάλλιστος εκφραστής του και να διαδίδει τις αιώνιες πολιτιστικές Αξίες και Ιδανικά. Σαν από Θεία Πρόνοια, η Ελληνική γλώσσα έγινε παγκόσμια, έγινε το εργαλείο για να διαδοθούν και αποδοθούν τα υψηλά νοήματα του Χριστιανισμού. Η στρατιωτική ιδιοφυία του Μεγάλου Αλεξάνδρου κέρδισε όλες τις μάχες, έναντι πολυαριθμότερων αντιπάλων, αξιοποιώντας το βαρύ ιππικό σαν όπλο κρούσης και πλαγιοκόπησης. Βλέπετε ο Αλέξανδρος, επειδή σεβόταν το αίμα των ανδρών του, εφάρμοζε το δόγμα του «πρώτου πλήγματος». Δυστυχώς οι σημερινοί κυβερνώντες έχουν αναθεωρημένες δήθεν “φιλειρηνικές” και “ανθρωπιστικές” αντιλήψεις.   

            Οι κοσμοκράτορες Έλληνες των Ελληνιστικών χρόνων σχημάτιζαν στρατούς, κατ’ εξοχήν μισθοφορικούς (με μισθοφόρους απ’ όλες τις φυλές του τότε γνωστού κόσμου από Γαλάτες μέχρι Νουμίδες και Ινδούς). Οι αξιωματικοί όμως ήταν αποκλειστικά Έλληνες. Οι στρατοί ήταν για την εποχή τους, τεράστιοι σε όγκο και πολεμικά μέσα (πολεμικοί ελέφαντες, άρματα κλπ) και διέθεταν ικανότατους ηγέτες (Δημήτριος ο Πολιορκητής, Φιλοποίμην, Κάσσανδρος, Σέλευκος, Αντίγονος, Ευμένης, Λυσίμαχος, Αγαθοκλής, Αντίοχος, Μένανδρος, Πύρρος κλπ). Δυστυχώς όμως μάχονταν και αλληλοσπαράζονταν αναμεταξύ τους. Ο Πύρρος π.χ. θα είχε συντρίψει την Ρώμη, αν δεν τον ανάγκαζαν οι εσωτερικές έριδες να επιστρέψει στην Ελλάδα. Όταν όμως δεν αναλώνονταν σε εμφυλίους πραγματοποιούσαν στρατιωτικά θαύματα, σαν αυτό του Μένανδρου, του ηγεμόνα της Βακτρίας, ο οποίος, με 11.000 Έλληνες, 8.000 Ιρανούς και άλλους συμμάχους συνέχισε τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πέρασε τον Ύφαση (146 π.Χ.), πολιόρκησε και κατέκτησε πολυπληθέστατες πόλεις και έγινε κυρίαρχος του σημερινού ΒΔ Αφγανιστάν, του Ανατολικού Πακιστάν και του 40% της σημερινής Ινδίας, όπου λατρευόταν ως θεός.

            Παρ΄ όλη, την ηθική κυρίως, κατάπτωση του Ελληνισμού, η Ελληνική φάλαγγα εξακολουθούσε να υπερισχύει της ρωμαϊκής λεγεώνας στα πεδία των μαχών. Η Ελλάς ποτέ δεν θα υποτασσόταν στη Ρώμη, αν δεν υπήρχαν οι τεράστιες έριδες. Σε καμία μάχη δεν παρατάχθηκαν μόνοι τους οι Ρωμαίοι απέναντι στους Έλληνες. Σε όλες είχαν πολυπληθείς συμμάχους από κάποιες Ελληνικές Πόλεις ή Ελληνιστικά Βασίλεια. Όπως στην καθοριστική μάχη της Πύδνας (168 π.Χ.), όπου ενώ η μακεδονική φάλαγγα είχε συντρίψει τις λεγεώνες, την πλευροκόπησαν οι Ελέφαντες των Αιτωλών συμμάχων των Ρωμαίων. Ακόμα και στην τελευταία μάχη, που δόθηκε επί Ελληνικού εδάφους, στη Λευκόπετρα (146 π.Χ.), η φάλαγγα πολέμησε ηρωικά, σώζοντας, αν όχι την ελευθερία της Ελλάδος, τουλάχιστον την τιμή της.     

            Στους Βυζαντινούς χρόνους αρχικά εφαρμόστηκε κυρίως το μισθοφορικό σύστημα στράτευσης. Ο σημαντικότερος θεσμός της μεσοβυζαντινής περιόδου, παράλληλα με την υποχρεωτική θητεία, ήταν ο θεσμός των ‘’Ακριτών’’, δηλαδή των μόνιμα επιστρατευμένων κατοίκων των παραμεθορίων περιοχών (κυρίως της Μ. Ασίας), που τους είχε ανατεθεί η αντιμετώπιση των εισβολέων. Από το 1030 όμως, η παρακμάζουσα Αυτοκρατορία κατέφυγε πάλι στους μισθοφόρους, με αποτέλεσμα την εξασθένηση της δύναμης των Βυζαντινών στρατευμάτων, καθώς έλειπε από αυτά η εθνική συνείδηση και η ηθική δύναμη για αγώνα κατά των επιδρομέων.  Η παραμέληση του Βυζαντινού Στρατού από ανίκανους αυτοκράτορες (όπως της δυναστείας των Αγγέλων), ήταν μία από τις κύριες αιτίες για την πτώση της Βασιλεύουσας.

            Κατά την τουρκοκρατία, δεν μπορεί να γίνει λόγος για Εθνικό στρατό καθώς στον Ελλαδικό χώρο υπήρχαν μόνο άτακτα στρατιωτικά σώματα: οι Κλέφτες και Αρματολοί (ιδιαίτερα την Β΄ περίοδο), που προκαλούσαν δολιοφθορές στον κατακτητή. Η επάνδρωσή τους γινόταν μόνο εθελοντικά από τους υπόδουλους Έλληνες.

            Την περίοδο της Παλιγγενεσίας ο κύριος όγκος του στρατού είναι εθελοντικός και μάλλον άτακτος. Πάντως, χάρις στους απροσκύνητους Έλληνες (Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη, Μαυρομιχαλαίους κ.α.), οι άτακτες Ένοπλες Δυνάμεις της εποχής, έστω και μη οργανωμένες, είναι αυτές που κατάφεραν να νικήσουν την οθωμανική αυτοκρατορία και να ελευθερώσουν τα πρώτα Ελληνικά εδάφη. Ίσως η απελευθέρωση να ήταν με την καθολική σημασία του όρου, αν δεν επενέβαιναν οι πολιτικάντηδες της εποχής και οι “μεγάλοι μας προστάτες”, για να σπείρουν τη διχόνοια.

            Τυπικά το πρώτο νομοθέτημα περί συγκροτήσεως Ενόπλων Δυνάμεων στη σύγχρονη Ελληνική ιστορία εκδίδεται τον Μάϊο του 1825. Βάσει αυτού του νόμου, προβλεπόταν η απογραφή όλων των αρρένων ηλικίας από 18 έως 30 ετών. Στη συνέχεια ανά εκατό άτομα κληρωνόταν ένας άνδρας ο οποίος κατατασσόταν στον στρατό. Καθιερώθηκε δηλαδή η «στρατολόγηση δια κλήρου». Το σύστημα αυτό κληροδότησε μέχρι τις μέρες μας τον όρο «κληρωτός». 

            Ο ικανότατος Κυβερνήτης Καποδίστριας έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στη συγκρότηση ισχυρών Ενόπλων Δυνάμεων, ιδρύοντας τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Πρώτη φορά σύστημα καθολικής, υποχρεωτικής θητείας προέβλεπε νόμος του 1878 που ίσχυσε μέχρι το 1915. Οι Ένοπλες Δυνάμεις αυτής της περιόδου, διπλασίασαν την Ελλάδα και ελευθέρωσαν τα σκλαβωμένα αδέλφια μας της Μακεδονίας, της Ηπείρου, των νησιών του Αιγαίου και της Κρήτης.  

            Το 1914 εκδίδεται νόμος που καθιερώνει τριετή θητεία για το ιππικό και διετή για τα υπόλοιπα σώματα. Αυτός ο νόμος, με μικρές διαφοροποιήσεις στην διάρκεια της θητείας ίσχυσε μέχρι την μεταπολίτευση. Οι Ένοπλες Δυνάμεις, αυτής της περιόδου, με επικεφαλής τα ικανά Στελέχη του Στρατού μας, είναι που έφθασαν έως τον Σαγγάριο, που έγραψαν το έπος του «ΟΧΙ», που υπερασπίσθηκαν μέχρι ενός τα οχυρά της γραμμής «ΜΕΤΑΞΑ», που δεν επέτρεψαν στους κομμουνιστοσυμμορίτες να διαμελίσουν την Ελλάδα, που έβγαλαν από τις τάξεις τους έναν Γρηγόρη Αυξεντίου, ο οποίος ταρακούνησε συθέμελα τη Βρετανική Αυτοκρατορία, που προδομένοι και εγκαταλελειμμένοι από τους “δημοκράτες” των Αθηνών, προτίμησαν να «περάσουν τα τουρκικά άρματα από πάνω τους», παρά να παραδώσουν το Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ.

            Τα “δημοκρατικά” καθεστώτα της μεταπολίτευσης, αμιλλώνται ποιο θα μειώσει περισσότερο τη θητεία (σήμερα είναι 9 μήνες), αφού για γνώμονα δεν έχουν το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά μόνο την ψηφοθηρία για τις κομματικές τους συμμορίες. Έφθασαν στο σημείο να γελοιοποιήσουν πλήρως την στρατιωτική θητεία με το ολιγοήμερο “πέρασμα από στρατώνα” του τέως αρχηγού της τέως αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σήμερα, μέσα στα πλαίσια της καλύτερης αξιοποίησης των σύγχρονων οπλικών συστημάτων, δίπλα στους κληρωτούς, υπηρετούν και μόνιμα στελέχη, κυρίως ως βαθμοφόροι. Έτσι πρακτικά ο Στρατός μας είναι μισθοφορικός και εθελοντικός.

            Οι Ένοπλες Δυνάμεις, ως μοναδικός υπερασπιστής των Εθνικών μας συμφερόντων, είναι λογικό να αποτελούν ‘’κάρφο’’ στα μάτια όλων αυτών των διεφθαρμένων ανθελλήνων που θέλουν με κάθε τρόπο να μειώσουν την ισχύ των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως ακριβώς “κατάφεραν” να αποδομήσουν το κοινωνικό Κράτος (παιδεία, υγεία κλπ). Με θλίψη παρατηρούμε:

            1.         Κύμα παραιτήσεων στελεχών στις Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς η ακρίβεια (ένα από τα “επιτεύγματα” της κυβέρνησης Μητσοτάκη) σε συνδυασμό με τις δραματικά χαμηλές αμοιβές των Στρατιωτικών έχουν οδηγήσει σε εκατοντάδες παραιτήσεις Αξιωματικών, στελεχών, ακόμα και μονίμων υπαλλήλων και των τριών Κλάδων. Σχεδόν εξαναγκάζουν σε παραίτηση ακόμα και ιπτάμενους Αξιωματικούς που δεν έχουν εκπληρώσει την υποχρέωση παραμονής ή και έμπειρους τεχνικούς ηλεκτρονικών συστημάτων των γαλλικών μαχητικών Rafale, εκπαιδευμένους στη Dassault.

            2.         Να στέλνουν πολύτιμο οπλισμό και πυρομαχικά (πληρωμένα από τον Ελληνικό λαό) στη “σωστή πλευρά της ιστορίας”. Θριαμβολογούσαν για τις καταρρίψεις των Patriot στην Σαουδική Αραβία, αλλά δεν μας είπαν γιατί βοηθάμε δωρεάν τους “φτωχούς” Σαουδάραβες. Όπως απέκρυψαν ότι τον Σεπτέμβριο του 2021 η  μεταφορά της Μοίρας είχε γίνει μέσα σε ένα ομιχλώδες τοπίο διαφθοράς, καθώς τότε η Σαουδική Αραβία είχε κάνει “δωρεά” 10 εκατ. $ στην Ελλάδα για την «καταπολέμηση του κορωνοϊού»! Μόνο που τα χρήματα δεν κατατέθηκαν σε κανένα λογαριασμό του Δημοσίου, αλλά σε ένα μυστηριώδη λογαριασμό της εταιρείας «Price Waterhouse & Coopers» και έκτοτε αγνοούνται! Φυσικά ουδέποτε διατέθηκαν κατά του Covid-19.

3.         Την κυβέρνηση Μητσοτάκη αντί να δημιουργεί εγχώρια στρατιωτική βιομηχανία για την παραγωγή σύγχρονων οπλικών συστημάτων να κάνει πανάκριβα “ψώνια” όπως την «Ασπίδα του Αχιλλέα», τα F35, την φρεγάτα «Κίμων» κλπ. Κατανοητό! Αυτά τα “ψώνια” έχουν και μεγάλες μίζες. Επίσης ξέρω ότι οι “καλοί” μας σύμμαχοι δεν μας έδωσαν τους «πηγαίους κώδικες» για όλα αυτά τα υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα. Στα οπλικά συστήματα για τα οποία οι Έλληνες φορολογούμενοι έδωσαν πολλά δισεκατομμύρια ευρώ από το υστέρημά τους το «kill switch» το έχουν οι κατασκευαστές. Συνεπώς πάντα θα “περιμένουμε” ενημερώσεις λογισμικού και κρίσιμα ανταλλακτικά από τους κατασκευαστές, πάντα θα είμαστε όμηροι των “συμμάχων” μας. Δεν φαίνεται να ενδιαφέρει κανέναν από τους κυβερνώντες τι θα συμβεί αν σε μία μελλοντική σύγκρουση με την Τουρκία, οι ΗΠΑ π.χ. έχουν «αντίρρηση» να χρησιμοποιηθούν τα F-35 εναντίον της. Αποτέλεσμα όλων αυτών των πανάκριβων και ευκαιριακών αγορών, που ομοιάζουν με δώρα εξευμενισμού των “συμμάχων” μας, ήταν η εικόνα της πρόσφατης παρέλασης στη Θεσσαλονίκη. Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση επέλεξε την τέχνη της εξαπάτησης των πολιτών. Μας παρουσίασε μια εικονική πραγματικότητα, με όπλα-φαντάσματα, όπλα που δεν έχουν καν παραγγελθεί ή στην καλύτερη περίπτωση θα κάνουν χρόνια μέχρι να παραληφθούν, όπλα που τα χειριζόντουσαν ξένα πληρώματα, ή που δεν είχαν καν βγάλει τις σημαίες και τα διακριτικά άλλων Κρατών. Μετέτρεψαν την κορυφαία εκδήλωση εθνικής ισχύος σε ένα καρναβάλι. Δεν έχω τις κατάλληλες γνώσεις για να επεκταθώ περισσότερο σε αυτό το θέμα, άλλωστε το ζήτημα έχει αναλυθεί εκτενώς από στρατιωτικούς αναλυτές.

 4.        Να κλείνουν Στρατόπεδα και Στρατιωτικές βιομηχανίες, (μόνο ο κύριος Δένδιας έκλεισε περίπου 150 Στρατόπεδα) είτε για να “φιλοξενήσουν” λαθρομετανάστες, είτε για να πολεοδομηθούν (προς τέρψη των “ημετέρων” εργολάβων), είτε για να παραχωρηθούν στους Δήμους, για ψηφοθηρικούς λόγους, είτε απλώς για να μείνουν εγκαταλειμμένα για ολόκληρες δεκαετίες και να μετατραπούν σε σκουπιδότοπους.

5.         Την λειψανδρία των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Αφήνουν επίτηδες υποστελεχομένες τις Μονάδες πρώτης γραμμής, καθώς καταπατώντας κάθε έννοια δικαίου, τα “δικά μας παιδιά” υπηρετούν στις μοκέτες του Πενταγώνου ή σε Μονάδες του Λεκανοπεδίου.

            Παρ’ όλα αυτά ακόμα και οι χαλκευμένες δημοσκοπήσεις, δείχνουν ότι απ’ όλους τους θεσμούς, οι Έλληνες εμπιστεύονται περισσότερο τον Στρατό σε πολύ μεγάλο ποσοστό (80%) και σίγουρα πολλαπλάσιο από το ποσοστό εμπιστοσύνης στα κόμματα της κλεπτοκρατίας και στα αργυρώνητα ΜΜΕ. Ξέρουν ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις μας, είναι οι άγρυπνοι φρουροί μας, που κάνουν βίωμα τους την φράση: «Eις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί Πάτρης»

           Οι Ένοπλες δυνάμεις μας ξεπερνώντας τα όποια εμπόδια τούς θέτουν, η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία τού ΥΠΕΘΑ, έχοντας πάντα υψηλό φρόνημα, υψώνουν νοερά ή πραγματικά την Σημαία μας από την Λαδόξερα (Ζουράφα), περνώντας από τα ηρωικά Ίμια, μέχρι την Στρογγύλη Μεγίστης και από τους Οθωνούς μέχρι την Γαύδο. Τα «Γεράκια» μας, διακινδυνεύουν καθημερινά τη ζωή τους, για να υπερασπιστούν το Αιγαίο μας. Τα πολεμικά μας πλοία είναι άγρυπνοι φρουροί των νησιών και των θαλάσσιων συνόρων μας. Όλοι έχουν μια πολύ βαριά ιστορία να τιμήσουν. Οι παππούδες τους είπαν «ΟΧΙ» σε δύο αυτοκρατορίες, οι πρόγονοί τους έφθασαν «εφ’ όπλου λόγχη» μέχρι το Καλέ Γκρότο.

            Το άριστο έμψυχο υλικό υπάρχει. Αλλά την ιστορία την γράφουν οι Ηγέτες. Έχω υπ’ όψιν μου έναν φυσικό Έλληνα Ηγέτη που προσωρινά  παρουσιάζει το όραμά του στα βιβλία που γράφει σαν το: «Δόγμα των 7 θαλασσών» και κάνει έναν όμορφο αγώνα (με μεγάλο προσωπικό κόστος) για μια Ελλάδα κυρίαρχη, ανεξάρτητη, δυνατή, Ελεύθερη. Υπάρχει και ένα Εθνικό Κόμμα: η «Συμμαχία Ελλήνων», που δίνει μαζί του τον ίδιο ωραίο αγώνα με ικανότατους βουλευτές και στελέχη. Σύντομα ο Ελληνικός λαός θα τους αγκαλιάσει και θα τους τιμήσει με την ψήφο του. Μαζί θα καταστήσουν τις Ένοπλες Δυνάμεις μας άρτια εκπαιδευμένες, στελεχωμένες και εξοπλισμένες. Δεν θα έχουν τις υπερσύγχρονες ακριβοπληρωμένες φρεγάτες μόνο για μικροκομματικά πανηγύρια, αλλά θα τις στέλνουν να κουρελιάζουν στην πράξη τις κατάπτυστες Navtex των μογγόλων γειτόνων μας. Αυτές οι Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να λύσουν όλα τα μεγάλα Εθνικά μας προβλήματα. Μπορούν να διαφυλάξουν τον ενεργειακό μας πλούτο και να καταστήσουν το Αιγαίο μια Ελληνική λίμνη, όπως ακριβώς μας το παρέδωσε το θρυλικό θωρηκτό «Αβέρωφ». Μπορούν να ελευθερώσουν, για τέταρτη φορά και οριστικά, τα σκλαβωμένα αδέλφια μας της Βόρειας Ηπείρου. Να μην είναι άδικα χυμένο το αίμα τόσων ηρώων όπως εσχάτως του Ήρωα Κατσίφα. Μπορούν να “πείσουν” τους σκοπιανούς να μην έχουν καμιά διάθεση να αποκαλούνται «Μακεδόνες» και παράλληλα να φέρουν στην αγκαλιά της Μητέρας Ελλάδος τον Ελληνισμό του Μοναστηρίου, που οι πολιτικάντηδες σκόπιμα τον ξεχνούν. Μπορούν να κάνουν πραγματικότητα τον διακαεί πόθο μας: Την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ακόμα μπορεί κάποτε να αποδείξουν, ότι η λειτουργία στην Αγιά Σοφιά, που έκανε ο τολμηρός Παπαλευτέρης Νουφράκης, το 1919, ήταν μεν η πρώτη στη σύγχρονη εποχή, αλλά όχι η τελευταία.  

Είναι σίγουρο ότι όποτε και αν χρειασθεί (και ευχόμαστε να μην χρειασθεί), οι Ένοπλες Δυνάμεις μας, με την πύρινη Ελληνική Ψυχή, θα πράξουν στο ακέραιο το καθήκον τους και θα τιμωρήσουν σκληρά οποιονδήποτε άφρονα επιβουλεύεται την Ελευθερία μας. Οι Ένοπλες Δυνάμεις μας θα αποδειχθούν αντάξιες του Έθνους που κατοικεί σε αυτήν την εσχατιά της χερσονήσου του Αίμου. Ενός Έθνους, που από το λυκαυγές της Ιστορίας μέχρι σήμερα, γεννά πολιτισμούς και Ήρωες.

Ζήτω οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις!

Ρίκα Θωμάκου (Φλόγα του Ταινάρου)

Συγγραφέας

Μέλος της Συμμαχία Ελλήνων.