Το ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου

«Ξέρετε παιδιά τί είναι το Αρκάδι:

Είναι το γλυκοχάραγμα στης Κρήτης το σκοτάδι.

Είναι το μάννα τ’ ουρανού που τρέφει τα παιδιά μας.

Είναι της Κρήτης η ζωή, το άγιο φυλακτό της,

Ειν’ η Ελλάς ολόκληρη μαζί με τ’ όνειρό της».

Αυτά δίδασκε στα παιδιά μας ο ποιητής και Εθνικός ευεργέτης Αντώνιος Αντωνιάδης στις αρχές του 20ου αιώνα. Έτσι ανατράφηκαν τα Ελληνόπουλα της Μεγάλης Εξόρμησης των Βαλκανικών Πολέμων. Τότε η Ελλάς ευτύχισε να έχει Ηγέτες που την δόξασαν και την διπλασίασαν και όχι εντολοδόχους ολετήρες να την βυθίζουν στην ηθική σήψη, στη διαφθορά και στην ανέχεια. Σήμερα, που ακούμε ξεδιάντροπα για τουρκο-λυβικά μνημόνια, ότι δήθεν τα νησιά μας, ακόμα και η Κρήτη δεν έχουν ΑΟΖ, πρέπει να θυμηθούμε ότι είμαστε εγγόνια αυτών των λίγων που αψήφησαν τους πολλούς. Σήμερα οφείλουμε να μνημονεύσουμε ένα πραγματικό ολοκαύτωμα, αυτό των Ηρώων της Μονής Αρκαδίου.  

            Ας θυμηθούμε την ένδοξη ιστορία από την αρχή: 

            1832. Οι συνθήκες του Λονδίνου και της Κωνσταντινουπόλεως οδηγούν στην ίδρυση και διεθνή αναγνώριση τού τύποις ανεξάρτητου Βασιλείου τής Ελλάδος, το οποίο όμως είναι ουσιαστικά υπό την κηδεμονία των τριών μεγάλων δυνάμεων, Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας. Η Ελλάς γίνεται ένα Κράτος αναιμικό εκτάσεως 47.516 τετραγωνικών χιλιομέτρων και 750.000 κατοίκων. Το μελάνι της διεθνούς γραφίδος υπερισχύει των ποταμών αίματος της Εθνικής Επαναστάσεως του 1821. Οράματα και προσδοκίες των Αγωνιστών του ’21 “θυσιάζονται” στο βωμό των συμφερόντων των συμμάχων κυρίως της Αγγλίας. Μεγάλα τμήματα του Ελληνισμού δεινοπαθούν σκλαβωμένα στον βάρβαρο τούρκο. Ανάμεσά τους και η Κρήτη, που δόθηκε στον Μοχάμεντ Άλη της Αιγύπτου ως αποζημίωση για τα στρατεύματα που έστειλε για να καταπνίξει την Επανάσταση του ’21 και για το στόλο που έχασε στη ναυμαχία του Ναβαρίνου. Ο Γάλλος αρχαιολόγος και συγγραφέας Gaston Deschamps γράφει: «Οι διπλωμάτες διέπραξαν βαρύτατον λάθος και μεγάλην ανοησίαν κατά την ημέραν κατά την οποίαν απέκλεισαν την Κρήτην, η οποία είχεν γενναίως πολεμήσει κατά τον αγώνα διά την ελευθερίαν το 1821. Πράγματι, εάν ποτέ τόπος εκέρδισε την ελευθερίαν του με το αίμα του αυτός είναι η Κρήτη. Και το γνωστό ρητό – η δουλεία ταπεινώνει τους ανθρώπους, μέχρι του σημείου να αγαπήσουν αυτήν – δεν αληθεύει δια την Κρήτην. Οι Κρήτες είναι εκ φύσεως επαναστάτες και είναι ανόητον να υποθέσει κανείς ότι οι σφαγές και οι γελοίες υποσχέσεις είναι δυνατόν να τους πείσουν, όπως παραιτηθούν του σκοπού των. Εξ όλων των ραγιάδων είναι οι ικανότεροι, οι πλέον πεισμονές και οι πλέον υπερήφανοι έναντι των αυθεντών των. Οι Κρήτες είναι πολυμήχανοι όπως ο Οδυσσέας».

            Ιούλιος1841. Με τη Σύμβαση των Στενών οι σύμμαχοι “παραδίνουν” την Κρήτη στην οθωμανική διοίκηση. Η Κρήτες επαναστατούν, αλλά η απροπαρασκεύαστη αυτή επανάσταση καταστέλλεται γρήγορα.

            Μάρτιος 1856. Με τη συνδιάσκεψη των Παρισίων, τερματίζεται ο Κριμαϊκός πόλεμος και επικυρώνεται η ακεραιότητα της Τουρκίας. Ο σουλτάνος Αβδούλ Μετζίτ, ως αντάλλαγμα στους Αγγλογάλλους για τη σωτήρια βοήθεια που του παρείχαν στον πόλεμο με τη Ρωσία εκδίδει το «Χάτι Χουμαγιούν», (αυτοκρατορικό διάταγμα), με το οποίο  εγγυάτο στους Χριστιανούς υπηκόους του τη ζωή, την τιμή, την περιουσία, ελευθερία θρησκευτικής συνειδήσεως. εκκλησιαστική αυτοδιοίκηση, συμμετοχή στη δημόσια διοίκηση, είσοδο στο στρατό και φοίτηση στα ανώτατα ιδρύματα. Ακόμα εγγυάτο ίση μεταχείριση Μωαμεθανών και μη σε ζητήματα απονομής δικαιοσύνης και φορολογίας. Ωραία λόγια, αλλά πότε οι τούρκοι σεβάστηκαν την υπογραφή τους για να τη σεβαστούν τώρα; Η Τουρκία όχι μόνο δεν εφαρμόζει τις ρυθμίσεις του Χάτι Χουμαγιούν, αλλά λαμβάνει ακόμα σκληρότερα μέτρα κατά των Κρητών

            21 Αυγούστου 1866. Οι Κρήτες στο χωριό Ασκύφου των Σφακίων κηρύττουν την επανάσταση με μοναδικό σύνθημα «Ένωσις ή Θάνατος». Φυσικά η Αγγλία, όπως πάντοτε, κρατά εχθρική στάση, γιατί ποτέ δεν ήθελε την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, απλώς επιζητούσε την προσάρτησή της ή τουλάχιστον καθεστώς αυτονομίας υπό την άμεση επιρροή της. Ότι δηλαδή έκανε στην Κύπρο μέχρι τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Ενθαρρυντική είναι η στάση της Ρωσίας. Καιροσκοπική της Γαλλίας. Οι Κρήτες εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον Θεό, στην ανδρειοσύνη τους και στην βοήθεια της Μητέρας Ελλάδος. Στην Ελλάδα σχηματίζονται επιτροπές εράνων και εθελοντικά σώματα που στέλνονται για την ενίσχυση του αγώνα. Οι τούρκοι βάζουν διοικητή στην Κρήτη τον τουρκαλβανό Μουσταφά Πασά, του οποίου η σκληρότητα ήταν παροιμιώδης και μεταφέρουν 12.000 άνδρες του αιγυπτιακού στρατού που ενώνονται με τις τουρκοκρητικές δυνάμεις για να καταπνίξει την επανάσταση. Παρ’ όλα αυτά για αρκετό χρονικό διάστημα οι επαναστάτες κυριαρχούν στην ύπαιθρο και όλες οι τουρκικές αρχές των επαρχιών εγκαταλείπουν τις θέσεις τους και κλείνονται στα φρούρια. Αλλά οι Τούρκοι, χωρίς κανένα περισπασμό από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις. μπορούν να διαθέσουν μεγάλες δυνάμεις στρατού και στόλου για τον αποκλεισμό της νήσου. Ηρωικά ατμόπλοια διασπούν 79 φορές τον αποκλεισμό, μεταφέροντας πολεμοφόδια και εθελοντές.

            Η επανάσταση του 1866 είχε έδρα την Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή του Αρκαδίου που ανήκει στο δήμο Κυριάνας Ρεθύμνου και βρίσκεται στους πρόποδες της Ίδης. Η Μονή περιβαλλόταν από ισχυρά τείχη με δύο κύριες πύλες, την “Καστρινή” προς την πλευρά του Ηρακλείου και τη ‘Χανιώτικη” προς την πλευρά των Χανίων. Έξω από τα τείχη και απέναντι σχεδόν από τη δυτική πύλη ήταν κτισμένοι οι στάβλοι και ο ιστορικός ανεμόμυλος που χρησίμευε και ως παρατηρητήριο προς την πλευρά του Ρεθύμνου. Ο ναός της Μονής είναι δίκλιτη Βασιλική με πρόσοψη Αναγεννήσεως και είναι αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη. Είχε ακόμα μεγάλη αποθήκη πυρομαχικών και άφθονα τρόφιμα. Κατά την Τουρκοκρατία η Μονή ήταν κέντρο και ορμητήριο των αγωνιστών. καταφύγιο των διωκομένων γυναικόπαιδων και πνευματικό φυτώριο στο οποίο καλλιεργούντο οι τέχνες και τα γράμματα. Σε αυτή διέμενε κυρίως ο αρχηγός του τμήματος Ρεθύμνης Συνταγματάρχης Πάνος Κορωναίος, καθώς και η επαναστατική επιτροπή.

            Ήδη από τις 18 Μαΐου 1866 ο τούρκος διοικητής της νήσου διέταξε να διαλυθεί η επαναστατική επιτροπή. Επειδή αρνήθηκαν στέλνει, στα τέλη Ιουλίου, στρατιωτικό απόσπασμα για τη σύλληψη της επιτροπής που προβαίνει σε βανδαλισμούς. Ο Ηγούμενος Γαβριήλ διαμαρτύρεται στον πρόξενο της Ρωσίας στο Ρέθυμνο. Αρχές Σεπτεμβρίου, ενώ η επανάσταση είχε ήδη εκραγεί,

ο Πασάς απειλεί να καταστρέψει τη Μονή αν η επαναστατική επιτροπή δεν την εγκαταλείψει.

            Τέλος Οκτωβρίου 1866. Ο Μουσταφά Πασάς, αρχιστράτηγος των τουρκικών στρατευμάτων στην Κρήτη, αποφασίζει να καταστρέψει την επαναστατική αυτή φωλιά. Συγκεντρώνει στην Επισκοπή Ρεθύμνου πολυάριθμο στρατό. Στις 7 Νοεμβρίου αποστέλει κατά της Μονής τον γυναικάδελφό του Σουλεϊμάν Μπέη με αρκετές δυνάμεις τακτικού στρατού και ατάκτους Τουρκοκρητικούς και Αλβανούς. Ταυτόχρονα ο αφιχθείς, στις 24 Σεπτεμβρίου 1866, Συνταγματάρχης Πάνος Κορωναίος. ως γενικός αρχηγός του τμήματος των επαρχιών Ρεθύμνης μετά οπλαρχηγών και εθελοντών συγκροτεί στρατιωτικά σώματα από ντόπιους εθελοντές. Δεν έχει όμως αρκετές δυνάμεις και υλικά μέσα για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον πάνοπλο εχθρό. Βλέπει πως είναι άσκοπη η αντίσταση της Μονής. Συμβουλεύει την εκκένωσή της. Ηγούμενος, ιερομόναχοι και οπλαρχηγοί, δεν συμφωνούν με τη γνώμη του. Το συναίσθημα επικρατεί της λογικής. Η σημαία που κυματίζει γράφει: «Ένωσις ή Θάνατος». Άλλωστε κανείς δεν θέλει να απομακρύνει το πλήθος των γυναικόπαιδων που έχουν καταφύγει στη Μονή και επιμένουν να μείνουν παρά το πλευρό των συζύγων και των συγγενών τους.

            Ο Κορωναίος δηλώνει ότι δεν θα μείνει στη Μονή, λέγοντας ότι: «ήλθε μεν να θυσιασθεί διά την πατρίδα, αλλ’ όχι και να πιασθεί εκεί μέσα». Δίνει οδηγίες για την οργάνωση της άμυνας της Μονής και αποχωρεί για να συγκεντρώσει ενισχύσεις. Οι αμυνόμενοι, 60 μοναχοί, 150 Κρήτες και 10 εθελοντές από την Ελλάδα, ανοίγουν τουφεκίστρες στους στάβλους και στον πύργο και τους εφοδιάζουν με πυρομαχικά και τρόφιμα. Τα γυναικόπαιδα που μένουν στο πλευρό τους ξεπερνούν τα χίλια.

            Ο Σουλεϊμάν Μπέης καταλαμβάνει κατάλληλες θέσεις γύρω από τη Μονή και διαμηνύει στους ευρισκόμενους στο εσωτερικό της να παραδοθούν. Φυσικά αρνούνται. Οι Έλληνες μπορούσαν προ της πολιορκίας να φύγουν από τη Μονή και να σωθούν και αυτοί και τα γυναικόπαιδα από το βέβαιο θάνατο. Η αποχώρησή τους σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ατιμωτική και άνανδρη προ της τεράστιας υπεροχής του εχθρού, τόσο σε άνδρες όσο και σε πολεμικά μέσα. Αλλά το αίμα και η έξοχη πατριωτική φιλοτιμία, τούς υπαγορεύουν να μείνουν εκεί, ακλόνητοι με απαράμιλλο ηρωισμό και αυταπάρνηση. Να αμυνθούν μέχρι θανάτου υπέρ πίστεως και Πατρίδος. Δεν έχει καταγραφεί η ακριβής τους απάντηση, αλλά είναι σίγουρο ότι θα είχε το ίδιο νόημα με το μοναδικό «Μολών Λαβέ», θα ήταν ο απόηχος τού «Το την Πόλιν σοι δούναι…», αλλά και της αγέρωχης απάντησης των Υπερασπιστών της Ιεράς πόλεως του Μεσολογγίου: «Τα κλειδιά της πόλεώς μας βρίσκονται κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών μας, ελάτε να τα πάρετε».

            Πρωί της 8ης Νοεμβρίου. Φθάνει προ του Αρκαδίου και ο Μουσταφάς Πασάς. Νέα πρόσκληση για παράδοση. Πάλι υπερήφανη αρνητική απάντηση. Οι δυνάμεις που ζώνουν το Αρκάδι είναι εντυπωσιακές: 12 τάγματα πεζικού, δύο ορειβατικές πυροβολαρχίες και πολλοί άτακτοι. Ο Μουσταφά αρχίζει αδιάκοπο βομβαρδισμό της Μονής. Συγχρόνως ο Πάνος Κορωναίος, με άλλους οπλαρχηγούς, ενεργεί κατά των πολιορκητών συνεχείς επιθέσεις με τις μικρές δυνάμεις που ο βαρύς χειμώνας τού επέτρεψε να συγκεντρώσει. Οι υπερασπιστές του Αρκαδίου. θαρραλέοι και ακλόνητοι κάνουν θραύση με τα εύστοχα πυρά τους στις πυκνές τάξεις του εχθρού. Οι γυναίκες, όσες δεν είχαν μικρά παιδιά, και τα κορίτσια τρέχουν από θέση σε θέση μεταφέροντας φυσέκια και νερό στους πολεμιστές υπό την καθοδήγηση της Χαρίκλειας Δασκαλάκη. Η μάχη κρατά όλη την ημέρα. Οι εντός του ανεμόμυλου αποδεκατίζουν επίλεκτο σώμα Αλβανών. Αλλά τα πυρομαχικά εξαντλούνται. Υποκύπτουν και φονεύονται μέχρι ενός.

            Το βράδυ οι τούρκοι ανασυντάσσονται. Μεταφέρουν από το Ρέθυμνο το βαρύ πυροβόλο, το καλούμενο «κουτσοχείλα – μπομπάρδα». και το τοποθετούν στο κτήριο των στάβλων, ώστε από 47 μόλις μέτρα να μπορεί εκ του ασφαλούς να κτυπά τη δυτική πύλη της Μονής. Οι ενισχύσεις υπό τον Κορωναίο, λόγω της βροχής και του χιονιού που αχρήστευαν τα όπλα, δεν μπορούν να προχωρήσουν πέρα από τα αμπέλια της Μονής. Ενώ κοντά στο Μοναστήρι και στις τάξεις των τούρκων επικρατεί καλός καιρός, στα γύρω υψώματα όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι επαναστάτες πέφτει κατακλυσμιαία βροχή και εμποδίζει τη μετάβαση ισχυρών ενισχύσεων στο Αρκάδι. Παρ’ όλα αυτά η άμυνα εξακολουθεί σθεναρή. Οι τούρκοι έχουν κανόνια, οι Έλληνες έχουν ψυχή. Η Μονή δεν φαίνεται πια γιατί έχει καλυφθεί από τον καπνό της πυρίτιδας των όπλων.

            9 Νοεμβρίου. Τρεις οβίδες τής «κουτσοχείλας» φτάνουν για να γκρεμίσουν τη δυτική πύλη. Αρχίζει πια ο αγώνας στήθος με στήθος. Άνδρες και γυναίκες ορμούν σαν τίγρεις κατά των εχθρών και το αίμα πλημμυρίζει τη λιθόστρωτη αυλή της Μονής. Οι λίγοι υπερασπιστές που ζουν ακόμα δεν έχουν πια πυρομαχικά. Δεν ακούγονται πια πυροβολισμοί. Σπάθες, γιαταγάνια, μαχαίρια και τουφέκια που χρησιμοποιούνται πλέον σαν ρόπαλα ανεβοκατεβαίνουν ασταμάτητα. Οι γυναίκες έχουν εγκαταλείψει τα βρέφη τους και αγωνίζονται στο πλευρό των ανδρών. Ο ηγούμενος φονεύεται από εχθρική σφαίρα. Ο Γιαμπουδάκης τρέχει προς την πυριτιδαποθήκη φωνάζοντας: «Όποιος θέλει την τιμή του και την υπόληψή του ν’ άρθει να καεί μαζί μου». Ένα κορίτσι περιφέρεται με μικρό φανάρι και φωνάζει: «Όποιος θέλει να έρθει στο λαγούμι». Εννοεί την πυριτιδαποθήκη που θα ανατίνασσε, όπως είχε πει, ο Γιαμπουδάκης για να καούν οι επιζώντες με τους τούρκους που θα εισορμούσαν εκεί. Πολλά γυναικόπαιδα ακολουθούν το κορίτσι. Η πυριτιδαποθήκη γεμίζει.  Μια φοβερή έκρηξη συγκλονίζει ολόκληρη τη Μονή. Ο Γιαμπουδάκης βάζει φωτιά στο μπαρούτι. Με την ανατίναξη καίγονται όλοι οι εντός και οι ευρισκόμενοι κοντά στη πυριτιδαποθήκη Έλληνες και τούρκοι.

            Μόλις περνά η εντύπωση από την έκρηξη ο αγώνας επαναλαμβάνεται λυσσωδέστερος. Ο Μουσταφά Πασά παρεμβαίνει προσωπικά για να παύσει η αιματοχυσία, δίνοντας υποσχέσεις ότι θα σεβαστεί τους αιχμαλώτους. Τριάντα επτά ένοπλοι ευρισκόμενοι στο εστιατόριο της Μονής κατεσφάγησαν αφού πείσθηκαν να παραδοθούν από τους όρκους των τούρκων αξιωματικών. Οι επιζήσαντες 115 αιχμάλωτοι οδηγούνται στο Ρέθυμνο και ρίχνονται στις φυλακές. Οι τουρκικές απώλειες ανήλθαν σε 3.000 άνδρες περίπου.

            Το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου συγκλόνισε το Πανελλήνιο, εξύψωσε το εθνικό φρόνημα και συγκίνησε βαθύτατα την κοινή γνώμη της Ευρώπης και της Αμερικής υπέρ της Κρητικής υποθέσεως και γενικότερα υπέρ των δικαίων της Ελλάδας. Το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, το συνεχιζόμενο πείσμα των επαναστατών, αλλά και οι σημαντικές απώλειες των τούρκων, είχαν σοβαρό αντίκτυπο επί των Μεγάλων Δυνάμεων και της Τουρκίας. Η Αγγλία, από το 1867. αποδέχεται  την ιδέα της αυτονομίας, όχι όμως της ένωσης που είναι αντίθετη με τα συμφέροντα της. Η ίδια δηλαδή πολιτική με την μαρτυρική Κύπρο. Η Γαλλία δέχεται την ένωση αλλά θέλει να παραχωρηθεί ακόμα στην Ελλάδα η Ήπειρος και η Θεσσαλία. Η Ρωσία συμφωνεί για την Κρήτη, όχι όμως και για τη Θεσσαλία, γιατί δεν θέλει να μεγαλώσει η Ελλάδα που ήταν αντίπαλος της προστατευόμενής της, Βουλγαρίας. Έτσι για άλλη μια φορά οι δήθεν σύμμαχοί μας, μας εγκατέλειψαν.

            Μετά το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, οι τούρκοι περιόριζαν συνεχώς τον κύκλο δράσεως των επαναστατών και σιγά-σιγά έγιναν κύριοι των παραλίων και έτσι οι από την Ελλάδα εθελοντές αναγκάστηκαν κατά τις αρχές του 1869 να αποχωρήσουν από την Κρήτη. Η Πύλη με τη βοήθεια του χεδίβη της Αιγύπτου και την αδιαφορία, αν όχι τη συνδρομή της Ευρώπης, κατόρθωσε να επιβληθεί μετά τρία έτη, τον Ιανουάριο του 1869. Ήταν τότε που με τη Συνθήκη των Παρισίων (9 Ιανουαρίου) οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν να απαγορευτεί στην Ελλάδα ο σχηματισμός εθελοντικών σχημάτων και ο εφοδιασμός των επαναστατών.

            Πάντως οι αγώνες των Κρητών δεν πήγαν χαμένοι. Σε λιγότερο από 30 έτη είχαμε την «Αυτόνομη Κρητική Πολιτεία» (1898–1908) υπό την ύπατη αρμοστεία του Πρίγκιπα Γεωργίου, για να έρθει η πολυπόθητη «Ένωση» με την Μητέρα Ελλάδα την 1η Δεκεμβρίου 1913 μετά τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους.

            Σήμερα που εχθροί εντός και εκτός των τειχών μάς απειλούν πρέπει να μνημονεύσουμε τους Ήρωες του ολοκαυτώματος του Αρκαδίου. Να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε και εμείς γιοι του φωτός που περιφρονούμε τα τέκνα του σκότους, όπως ακριβώς έκαναν οι προγονοί μας στο Αρκάδι. Μέχρι πότε θα επιτρέπουμε στους πολιτικάντηδες και στους επικυρίαρχούς τους, να καταστρέφουν εμάς και την υπέροχη Πατρίδα μας; Να καταστρέφουν το Μέλλον των παιδιών μας. Ήταν Θεία τύχη να γεννηθούμε σε αυτό το «γωνιακό οικόπεδο» που λέγεται Ελλάς. Να ανήκουμε σε ένα Έθνος με πολλά προτερήματα αλλά και μεγάλα ελαττώματα. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι πολλοί μας φθονούν και μας επιβουλεύονται. Δεν υπάρχουν φιλίες και σύμμαχοι. Μόνο γεωστρατηγικά συμφέροντα. Αλλοίμονο σε όποιον είναι αδύνατος. Δεν πρέπει όμως να είμαστε απλοί “τοκογλύφοι” ενός ένδοξου παρελθόντος. Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι πρόγονοί μας πρώτα δοξάσθηκαν σε Θερμοπύλες και Μαραθώνες και μετά έκτισαν Παρθενώνες. Αυτήν την εσχατιά της χερσονήσου του Αίμου που γεννά Πολιτισμούς και Ήρωες μπορεί να την κατοικεί μόνο ένας υπερήφανος ελεύθερος λαός λεόντων και όχι ένας δουλοπρεπής λαός προβάτων. Ευτυχώς εδώ και πάνω από ένα έτος υπάρχει το κόμμα «Συμμαχία Ελλήνων», που βουλευτές και μέλη αγωνίζονται ως λέοντες για τη σωτηρία της Ελλάδος μας. Είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα γίνουμε ένα μεγάλο ποτάμι Εθνικιστών που θα σαρώσει όλο αυτό το σάπιο σύστημα και θα οικοδομήσει μια Ελλάδα δυνατή, υπερήφανη, κυρίαρχη που θα ανήκει σε ευημερούντες Έλληνες.

Ρίκα Θωμάκου (Φλόγα του Ταινάρου)

Συγγραφέας

Μέλος του κόμματος «Συμμαχία Ελλήνων»